Naumachia

Taki podkurwiony byłem rano. Wczoraj kolejna rozmowa z Lubą, mająca za motyw przewodni "to wszystko nie ma sensu", skandaliczne zachowanie Nikusi, która ostatnio dzień w dzień funduje nam z okazji wieczornego mycia oraz chodzenia spać istny horror, pełen płaczów, rzucania zabawkami itp., w pracy tak sobie (eufemizm!), a do tego jeszcze wielce sympatyczna i konkretna rozmowa kwalifikacyjna w sprawie pracy (tak, tak, szukam etatu), ale niestety okazało się, że potencjalny pracodawca, wyjawiony przez pośrednika, jest (znów eufemizm!) taki sobie. Dziś rano Nikusia powtórzyła show, spóźniliśmy się na śniadanie do przedszkola, a ja musiałem prawie pół godziny kiblować na stacji w oczekiwaniu na pociąg. No i tradycyjnie po przyjeździe do Warszawy musiałem szukać czynnego wpłatomatu mBanku...

Miałbym zupełnie skwaszony humor (tym bardziej, że zgryzłem się dyskusją pod wpisem o zdejmowaniu krzyży - patrz niżej - oraz właśnie na Wierzbnie nastąpiła awaria zasilania i bateria w laptopie starczy jeszcze tylko na niecałą godzinę), gdyby nie... wiewiórka. Natknąłem się na nią w drodze na stację i gapiłem się na nią bardzo długo. Skakała po drzewach, biegała w górę i w dół, gapiła się też na mnie - a ja robiłem się coraz spokojniejszy, aż wreszcie nawet zacząłem się uśmiechać. Dzięki, Ruda! (Albo Rudy.) Takie niewinnie i ładnie wyglądające stworzonko, wyczyniające akrobatyczne harce na cienkich gałązkach, chyba każdego jest w stanie rozbawić...

Nie wiem czemu, ale na koniec pożegnałem ją... zjadliwością. Albowiem wyrzekłem w głos:
- A ja będę żyć dłużej niż ty... - i poszedłem, jakoś tak szczególnie akurat tym ucieszony...