Naumachia

Deprecha... Tłamsząca, wszechogarniająca, wypełzająca z każdej dziury...

Ostatnie dni przeżyłem schizofrenicznie. Z jednej strony pracując momentami jak wariat, po kilkanaście godzin dziennie - aby tylko zdążyć, aby tylko jaśnie pan klient poczuł się usatysfakcjonowany i dopieszczony na całego. Z drugiej zaś strony powroty do domu i przebywanie w nim, nie licząc uśmiechów Nikusi, były istną katorgą. Jakże cieszyło to, że nie musiałem wracać na noc, że zamiast tego mogłem pracować... Ale dziś wracam i robi mi się autentycznie niedobrze... Ostatnie złudzenia pryskają; ja już nie wierzę i nie chcę...

A poza tym dziś chce mi się płakać. I co z tego, że dałem z siebie tak dużo? "No ładnie pan to zrobił, no o to nam chodziło, ale wie pan, na początku myśleliśmy, że potrzebujemy tego na gwałt, ale okazało się, że możemy odpuścić - a wie pan, że umowa do niczego nie obliguje, niech pan się cieszy z zaliczki..." I co z tego, że do piątku (może poniedziałku) "przemyślą"... Ale ja już praktycznie wiem, praktycznie czuję, że nic z tego nie będzie. Potrafię oceniać i wnioskować. Uśmiechnąłem się więc z przymusem - będę czekać, choć już nastawiam się na apokalipsę. "A nie mógłby pan jeszcze zjechać z ceną?" Nie, nie mógłbym. Już zjechałem, gdzieś jest granica wyceny mojej pracy, w którymś momencie nie chcę pracować za nic, za jałmużnę. Tym bardziej, że wydatki są - spłacanie, życie, rachunki. I jeszcze tym bardziej, że Luba miała paskudny miesiąc, że wzrasta jej ZUS - to będzie apokalipsa, jeśli zabraknie kasy. Zostanie tylko na życie; niech wierzyciele się pierdzielą, nerki nie będę sprzedawać...

Więc deprecha i przerażenie - co ja zrobię jutro, pojutrze, czekając na coś, w co nie wierzę, w domu, w którym nie wierzę? Próbowałem teraz za coś się wziąć, przełamać, zmusić - nic z tego, wewnętrzne ja zwinęło się w pozycję embrionalną i lekko drży, niezdolne do niczego poza wylaniem z siebie tego dobicia, co niniejszym czynię.

Ironia losu: zrezygnowałem dziś z wizyty u lekarza, który może jakimś cudem coś by doradził, pomógł, żeby dowiedzieć się, że jest źle. Naprawdę mam już tego dosyć; tego codziennego powtarzania sobie, że "jutro wreszcie będzie ten dzień, gdy wszystko będzie wychodzić, będę się uśmiechać, a to, co wyjdzie, nie przerodzi się później w żadne rozczarowanie". po czym budzenia się i stwierdzania, że znów trzęsą mi się ręce, że obawy mnie zjadają - a potem przekonywania się, że to kolejny dzień pełen dołów...